Κάθε καλοκαίρι ακούω την ίδια ιστορία: «Είχα βρει τον ρυθμό μου και μετά ήρθαν οι διακοπές και τα άφησα όλα». Το καταλαβαίνω απόλυτα, το έχω ζήσει κι εγώ, πριν ακόμα γίνω δασκάλα. Αλλά έχω μάθει κάτι μέσα από αυτό: η πρακτική δεν χρειάζεται τέλειες συνθήκες για να συνεχιστεί. Χρειάζεται μόνο λίγη ευελιξία.
Λίγα λεπτά συνειδητής παρουσίας, μία μόνο στάση ή απλώς η αναπνοή σου. Τίποτα από αυτά δεν είναι «λιγότερο» από ένα πλήρες μάθημα. Η πρακτική δεν μετριέται σε λεπτά. Μετριέται στην πρόθεση με την οποία την προσεγγίζεις.
Δεν χρειάζεσαι το γνωστό σου ματ ή τη γνωστή σου αίθουσα. Ένα μπαλκόνι ξενοδοχείου, μια σκιερή γωνιά, ακόμα και το κρεβάτι σου πριν κοιμηθείς, όλα μπορούν να γίνουν ο χώρος σου, όσο κρατάς την πρόθεση να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου.
Το καλοκαίρι αλλάζει τον ρυθμό μας και είναι εντάξει να αλλάζει μαζί του και η πρακτική μας. Κάποιες μέρες θα θες κίνηση, άλλες μόνο ξεκούραση. Άκουσε τι χρειάζεται το σώμα σου εκείνη τη στιγμή, όχι τι λέει ένα πρόγραμμα που έφτιαξες τον χειμώνα.
Και ίσως το πιο σημαντικό: η πρακτική δεν σταματά όταν μαζεύεις το ματ. Μια βαθιά ανάσα πριν μπεις στη θάλασσα, η προσοχή σου στο φως ενός ηλιοβασιλέματος, μια στιγμή σιωπής πριν κοιμηθείς, όλα αυτά είναι yoga, έστω κι αν δεν μοιάζουν με «μάθημα».
Όταν επιστρέψεις, μην κουβαλάς ενοχή για ό,τι δεν πρόλαβες να κάνεις. Η πρακτική σου θα σε περιμένει, όπως πάντα και ίσως ανακαλύψεις ότι γύρισες με κάτι παραπάνω: μια πιο ήρεμη σχέση με τον εαυτό σου.